رمانم را می خوانم و به این فکر می کنم که چقدر یأس در عمیق ترین سلول ها و کلماتش لانه کرده است... رمانم را می خوانم و به این فکر می کنم که چقدر تلخ شده ام این روزها و چقدر این تلخی را به آن آرامش ترجیح می دهم... و این «ترجیح» از همه چیز تلخ تر است...

سید مهدی موسوی ،روز سرد ِ هفدهمِ ماه لعنتی دی ِ سال سخت ِ 90

-----------------------------------------------------------------------------

 روزهای سختی بر من میگذرند ، روزهای سختی که تنها باقیمانده ی تو حالا دیگر عکس بی روح  دانشجوییت است گوشه ی تنهای یک سایت افتاده است و این اواخر که میبینمش انگار دارد به هیچ جا ، به هیچ کس نگاه میکند . بعد از تو چه به سر عکاس آمده است ..او  هم پس از دیدن چشمهات تنها شد ؟ گوشه گیر شد ؟ با آن دو چشم خیره به هیچ سیگار کشید و مرد  ؟ میدانی مرگ چیست ؟ دیده ای ؟ ترسش را ؟ رمز آلود بودنش را دیده ای ؟ میدانم که دیده ای ، حس آن را میفهمی . گریه های بالای یک تن بی روح را میفهمی . این روزها من عذاداری یک مرد هزار ساله بر گور خویشم این تلخی چقدر رنج دهنده است . خسته ام از یاس خسته ام . از ناامیدی خسته ام . من شکل یک امیدم که میداند که یقین دارد روزی یاس میشود . کاش نمیدانست و این روزها را بهتر زندگی ... ، نه ، این روزها را ساده تر میمرد . خسته ام پس قلم را پرت میکنم از پنجره بیرون پس سیگار را که نصفه کشیدهام میکُشم، پس می ایستم ، مثل کوه استوار، مثل کوهی که درونش غوغای ارغوانی خواب است ، پرده ها را میکشم . هوای تازه میخواهم ، چشمانم بسته است -با هیجان -  هوا را مثل شهوت به درون میکشم ، چشمانم که باز میشود ابرهای سیاه بیرون اتاق ، ابرهای لعنتی مثل روزهای من سیاه باز بیچارگی را نشان میدهند ... حتی اگر بخواهی سر سازگار با دنیات داشته باشی ، دنیا با تو مثل بهترین دوستت رفتار میکند ، خنجر را از پشت میکشد . هوای تازه ، بوی باران که بخواهی ،اول ابرهای سیاهش تو را نابود میکنند . سابق بر این هم عاشق بوده ام ، تفاوتش این بود همه چیز از جنس معنا بود ، پیش تر ابرهای سیاه ، باران و شب را خوب میفهمیدم ، پیش از این، آنها یک احساس مطلق و یک معنای خاص داشتند . شب های سرد مرا یاد تو نمیانداخت ، شب های سرد برای من مردی بود با موهای بلند مشکی که سالها در زندان نروژ صبح ها را تا شب _با خودش_ و شبها را تا صبح _با شب_ تنهای تنها بود . آن شب ها شب برای من شب بود . دوست دارم به آن روزها برگردم . دوست دارم با Anathema شب را شروع کنم ، دوست دارم با BURZUM بخوابم .دوست دارم سرم پر از فریاد شود پر از غوغا پر از توهم .. دوست دارم صبح را تا شب باخودم و شب را تو صبح با Dunkelheit بیدار بمانم و تنها . دوست دارم به جای غم ها ، دوباره از قدرت بنویسم ، از جنگ ، از موسیقی ، از شب ، از کلیساهایی که تو سوزاندی تا "نداستن" را بسوزانی . دوست دارم به "من" برگرم به خودِ خودِ خودم . به پسرکی که پر از تاریکی و خشم بود نه مردی پر از تاریکی و غم .